Verslag vrijdag 11 mei/zaterdag 12 mei.

Om te beginnen blikken we nog even terug op onze Bonte Avond. We begonnen met DE VERJAARDAG. Twee meiden hadden heerlijke chocoladecake gebakken. Adinda mocht de kaarsjes uitblazen en daarna trakteren. Het was heerlijk! Ook was Gé, onze chauffeur uitgenodigd.

Over Gé nog even het volgende: Wij zijn erg over hem te spreken. Gé gaat per dag harder de bergen op en af. Hij heeft zelfs met een volle bus gekeerd in een haarspeldbocht. Daarbij is hij een aimabel mens (voor de havisten en de vmbo-ers, dat betekent vriendelijk).

Daarna begon de Bonte Avond. De foto's die in Bern zijn gemaakt werden door de leerlingen in groepjes gepresenteerd. Zo kwamen er zeer oude Zwitsers in beeld, probeerde Robin te slijmen door zich in een fietsenzaak te verkleden als wielrenner en maakten leerlingen een foto van een vitrine van de plaatselijke slager bij de opdracht: 'zet zoveel mogelijk dieren op één foto'. Het bijgevoegde, soms gortdroge, commentaar zorgde voor veel plezier. Tussen de presentaties door zongen Slomp, Van Houwlingen, Ome Jan (Droogendijk) en Samsom een liedje, waarin alle leerlingen voorbij kwamen. We hebben immers allemaal wat en we zijn allemaal raar. Je hebt mensen met rood haar, je bent een boer uit de Kraats, je kan fietsen met een lekke band, teveel praten, rotzooi maken, je eten niet binnen houden, noem maar op. Aan de reacties te merken werd het door velen gewaardeerd dat we zo open en eerlijk zongen wat we van de kinderen vonden. Ook drie leerlingen hadden een liedje bedacht, waar we verder maar niet veel over zeggen.

Daarna begon een voor velen lange en onrustige nacht... Pas vroeg in de ochtend werd het echt stil. Maar niet voor heel lang, want wij vonden het wel belangrijk om op tijd op te staan. We hebben de vermoeide kindertjes maar wat langer laten liggen. Rond 7.45 zijn we maar gaan porren. Dat hielp wel een beetje, maar niet bij iedereen, want die moesten letterlijk uit bed worden gesleurd. Uiteindelijk was iedereen rond 8.30 min of meer aangekleed en kon het puinruimen beginnen. Citaat van een leerling over hun eigen kamer: 'Ik wist niet dat we in vier dagen zoveel rotzooi konden maken...' Rond 10.45 was iedereen klaar.

Daarna zijn we met Rob Sakko als afsluiting een mooie en inspannende wandeling gaan maken naar de Oechinersee (een meer op ongeveer 1500 meter hoogte). Nadat we daar hadden geluncht, liepen we nog een stukje verder naar de rodelbaan waar we ons ook nog een poosje prima hebben vermaakt. Na afloop waren verschillende groepsleden licht gewond, maar dat mocht de pret, ook bij hen, niet drukken. Rond 14.30 hebben we de afdaling ingezet, zodat we ongeveer 16.00 uur weer terug waren bij Villa Fore.

Na het eten stapten we in de bus. De vermoeidheid sloeg nu hard toe. Sommigen sliepen na 25 kilometer al! Na de spannende film gingen de lampen uit en viel bijna iedereen min of meer in slaap. De reis verliep best vlot, nog wel even wat oponthoud bij Venlo, maar om 6.25 waren we dan eindelijk weer terug bij school.

Een fantastische week in het warme en mooie Zwitserland zat erop! Namens Hou, Slp, en Dro hartelijk bedankt voor deze geweldige week.

Sam.

Verslag donderdag 10 mei.

Woensdagavond is bij werkweek vaak een diep-dip-moment. Zo ook bij deze groep. Veel te weinig geslapen en veel meer energie verbruikt als op school levert dat geëmotioneerde momenten op. Er zullen hier geen namen en andere details worden genoemd, maar het leverde nogal wat open en goede gesprekken op. Wat goed dat we ook moeilijke dingen met elkaar kunnen delen en elkaar zo ook op een andere manier leren kennen.

Donderdag moesten we weer vroeg uit de veren. Gelukkig was het super lekker weer. Onze reis ging naar  Interlaken. Vanaf deze plek gingen we in twee groepen mountainbiken. Voor sommigen een geweldige belevenis waar zij al heel de week naar hadden uitgekeken. Andere gingen vol frisse tegenzin mee. De twee groepen waren onderverdeeld in de snelle mannen de zogenaamde bikkels of hazen en de wat minder ervaren en getrainde mensen, de schilpadden. De schrijver van dit verslag hoorde bij de laatste groep. Een zeer uiteenlopend gezelschap qua niveau en luisterhouding.  Hierdoor zijn er de nodige belevenissen gebeurt die ik hieronder zal proberen te beschrijven. Voor de wedervaringen van de eerste groep zal ik een gastschrijver moeten uitnodigen.

Nadat we gesplitst waren in twee groepen was de eerste groep binnen 5 minuten 3 man kwijt. (O.a weer de van Houwelingen) Zij werden opgehouden door de politie, hoewel de hele groep in overtreding was. Na het nodige heen en weer gebel en gezwerf van beide groepen hadden we elkaar net binnen het half uur toch weer teruggevonden en waren we klaar voor de trip rond de Brienzersee. Een pittig stukje van zo´n 45 km met aan de ene kant van het meer de nodige klimmetjes. Hierdoor werd de groep  uit elkaar gereden. Aan de andere kant van het meer vlak voor Brienz sloeg het noodlot toe. In de afdaling nam Adrian net teveel risico en ging onderuit met als gevolg een paar geschaafde knieën, een zere pols, waarvan een foto is gemaakt, en een kapotte fiets. In de groep die iets voor hen reed ging nagenoeg gelijkertijd Janine onderuit. In een vertwijfelde poging om de grond te kussen  haalde zij haar kin open met als resultaat 3 hechtingen. Een vriendelijke Duitser heeft Adrian bij de groep van Janine gebracht, waar wij ook de snelle groep tegen kwamen. Zodoende   waren  als hele groep bij elkaar, tenminste dat dachten we. 7 leerlingen kwijt, met als gevolg een enorme zoektocht. Lang leve de mobiele telefoon, wat ons 4 van de 7 opleverde. De bus naar Brienz laten komen en vervolgens naar een dorpje 10 km verderop gereden, waar we de overige 3 hebben gevonden. Iets vroeger thuis dan gepland was alles toch weer eind goed, al goed.

Hieronder de ervaringen van de hazen: Natuurlijk gingen we flink van start. Na vijf kilometer kwam de eerste klim. Sommige bikkels kwamen er achter dat ze wat minder bikkel waren dan ze hadden gedacht, ander ontdekten dat klimmen best gaaf is. Woeste paadjes, doodlopende weggetjes (dus dezelfde klim ook weer afdalen) en mooie vergezichten.  Nadat we een mooie klim hadden gehad kwam er een mooi afdaling. Sander had een leegloper (voor de leken, dat is ongeveer hetzelfde als een lekke band, maar dan zonder gaatje) en moest met samengeknepen billen naar beneden, maar dat ging best goed. Beneden kwamen ook wij er eens temeer achter dat de Zwitserse bevolking buitengewoon behulpzaam en vriendelijk is. We kregen twee fietspompen om één band op te pompen. De bikkels vermaakten zich prima in plaatselijke speeltuin, C. Hulsman probeerde zelfs de wipkip uit. Het was geen succes. Daarna zijn we verder gefietst. Onderweg raapten we Remco  op. Z´n fiets was stuk, dus een Zwitserse boer wilde hem best even naar Interlaken brengen. Remco vond dat geen enkel probleem en kon op deze manier kennis maken met agrarisch Zwitserland en zo Milka-koeien van dichtbij bekijken. Inmiddels waren we door de groep van de schildpadden geïnformeerd over de valpartij. Dus koers naar de plek des onheils. Wel hadden we als toetje nog een fantastische afdaling, op weg lagen er nog wel wat stukken vel van Adrian, die hebben we gewoon maar laten liggen. Na tien minuten kwamen we bij de rest van de groep. Daar begon avontuur pas echt, maar daarover heeft u al kunnen lezen.  

Thuis gekomen konden we nog anderhalf uur chillen voor het eten. De VCV boys konden, nu met hun drieën , meer dan een deuk in een pakje boter slaan. De docenten werden toch wel vernederend verslagen. Die Kevin maakt echt het verschil, mentaal zeer sterk J

Tijdens het eten hadden Adinda en Balt Jan een romantisch etentje vanwege de verjaardag van Adinda. Die zal vanavond tijdens de bonte avond ook worden gevierd. Hoe dat gaat worden kan ik nu niet zeggen, maar het beloofd heel mooi te worden.

Groeten namens allemaal. Zeker voor mijn vrouw, een trouwe lezeres.

Verslag woensdag

Haai lieve papa, mama, familie en “vage” kennissen.

Wat is het hier toch vreselijk gezellig.  We hebben vannacht zowaar een paar uurtjes geslapen… Was ook nodig, want wat hadden we een indrukwekkend mooie dag… ik ben er stil van.

.

.

Na enige stilte heb ik me herpakt om dit verslag af te maken. We zijn vanmorgen naar Bern geweest. Dat is een stad in Zwitserland en niet zo maar een stad, nee de Hoofdstad. Wij waren in Bern gewapend met een fotocamera en daar hebben we veel leuke kiekjes geschoten. Wie de prijs wint voor deze foto opdracht zullen we morgen bekend maken. Wie was er origineel??? Creatief??? Of zelfs een beetje gewaagd!

Na Bern was het klimpark aan de beurt. Ik ben zo trots. Ik ga er van naast mijn schoenen  lopen. Want onze lieve kinders hebben grenzen verlegd! Dat wil je niet weten. Wij roetsen, klimmen en springen van boom naar boom en niets was te gek.  Harmen gaat er met de TARZAN prijs vandoor. Hij vloog aan de lianen zo een groot net in. Verzuring in de armen en benen tot gevolg. Hij viel een eind naar beneden, honderd centimeter ofzo (dat is voor hem heel hoog) maar gelukkig werd hij opgevangen door een net.  Niks gebroken alleen zijn verzet.

Na lekker gegeten te hebben was er best enige trek in een sportieve avond.  Voor elk motorisch talent was er wel wat wils.  De vcv boys met hun lengte hadden weinig moeite met een zwak laag netje, ook in teamverband vielen ze erg tegen. Ook de dovo talentjes wisten ze aardig te raken. Verder was er nog Rob! Rob zag een groepje Kubb spelen. dat is een spelletje waarbij 2 partijen met een houtje, blokjes moeten omgooien. Rob was ongenadig met zijn oordeel. Deze zullen we hier niet letterlijk neerzetten,  maar het kwam er op neer dat Kubb een beetje voor stakkers was. Na een paar keer gooien  moesten wij constateren dat  hij zelf de fanatiekste stakker is.

Nu gaan we zo avondsluiting vieren om te danken voor deze Top dag. Daarna gaan we lekker slapen.

Xje namens iedereen,

Ome Jan. (Dro) 

 Vanmorgen gingen we na een (voor enkelen) heerlijke nacht de bus in om naar de Schilthorn te gaan. De buschauffeur kan ons daar vrijdag niet heen brengen dus hebben we het programma omgezet. Onderweg hebben we genoten van prachtige uitzichten. De lift bij Stechelberg  bracht ons naar 2970 meter hoogte. Vanuit het decor van een James Bond-film hadden we een mooi uitzicht op de eeuwige sneeuw op de Eiger, Munch, Jungfrau en nog veel andere pieken. In de verte was zelfs het Zwarte Woud nog te onderscheiden.

Naar beneden lopen vanaf de top was niet mogelijk door meters sneeuw. We hebben dus weer de lift gepakt om halverwege uit te stappen en met de voet verder af te dalen. Deze wandeling duurde wat langer dan sommige leerlingen in gedachten hadden. Een bordje gaf aan dat het een uur was. Later hebben we de conclusie getrokken dat dit vast voor mountainbikes bedoeld was. Jesse werd ondertussen nog geschept door een mountainbike. Gelukkig viel het mee. Verder waren bergschoenen ook wel handig. De gympjes waren nogal gevoelig voor glijden.

Het was nog de bedoeling om naar de trummelbachfalle te gaan, maar helaas liet de tijd dat niet toe en de energiepeil van de meeste jongeren ook niet.

Vanavond helaas regen, zodat we niet voor sport en spel naar buiten kunnen. Nu gezellig binnen spellen doen en bijkomen van een intensieve dag (ofwel chillen)

Nog iets vergeten? O ja,

-          Een viertal mannen heeft voor het eerst in hun leven toiletten schoongemaakt.

-          Meneer van Houwelingen is zoek geraakt

-          Aart is minimaal 10 keer gevallen, op de vraag of hij nog leefde kon hij in de bus alleen nog maar langzaam ja knikken

-          Kandersteg is toch echt wel een sportieve werkweek

-          Een paar docenten konden heel ver van de brug af pissen

-          Er zijn leerlingen die best veel roken voor hun lengte

-          Als je claustrofobie en hoogtevrees hebt, zijn volle gondelliften niet grappig

-          We beginnen allemaal wel een beetje van elkaar te houden…

Journaal maandag 7 mei 

Het was zeer vroeg vanmorgen: gelukkig was iedereen op tijd, zodat we om zes konden gaan rijden. Nadat iedereen zich had geinstalleerd, chips en energydrankjes had opengetrokken (de eerste echt al om 7.00 uur!) reden we al snel in Duitsland.

De eerste stop kostte sommigen al de helft van hun zakgeld, vanwege wcbezoek, de jongens kozen voor een budgetneutraal alternatief achter de caravan op de parkeerplaats. (o, nee dat was 's middags)

De reis verliep zeer vlot, zodat we rond 17.30 al in Kandersteg aankwamen.

Nadat iedereen zich op zijn kamer had geïnstalleerd, gingen we eten. Niet iedereen nam een bord vol, sommigen bijna niks, anderen helemaal niets en dat werd Christiaan fataal...

Daarna belde er al een bezorgde moeder, hoe het met zoonlief was, ze vroeg zelfs hoe het met zijn portemonnee was. Voor alle duidelijkheid: Robin den H. had op de parkeerplaats in Bern om 16.15 zijn portemonnee verloren, om 19.45 wist zijn moeder al dat de politie in Bern iets doortastender te werk gaat dan in Nederland. De portemonnee was terecht, lag op het bureau en de pinpas was inmiddels geblokkeerd.

Na een spetterende avondwandeling, we liepen langs het riviertje `De Kander´, en de dagsluiting ging iedereen lief slapen. Hopen we....